آیا می­دانید:

در شمال کشور افغانستان، تنها مرکز مهدویت، یعنی مسجد و مهدیه حضرت صاحب­الزمان (عج) قرار دارد؟

این مرکز دینی، در بهترین نقطه از لحاظ آب و هوایی و در دامنه­ی کوه برات در مرکز بلخاب از تواقع ولایت سرپل واقع شده­­است. و هم اکنون کانون حضور عاشقان و منتظران امام مهدی است و تا کنون بیماران زیادی با توسل به حضرت، شفا یافته­اند. حتی برادران اهل سنت از مناطق سنگ­چارک و... از این مکان مقدس حاجت و شفا گرفته­اند.

تاریخچه احداث این مسجد و مهدیه به تاریخ معنوی و عصر عالم الهی، آیت الله آقای حاجی دهنه بلخابی بر می­گردد؛ ایشان در کنار احداث حوزه علمیه، و تربیت صدها شاگرد پارسا، احداث دهها مسجد، منبر و اماکن مذهبی و احیا و گسترش فرهنگ نیایش، اعتکاف و یکسری سنت­های الهی و... در فراقت­ها برای عبادت و نیایش به مسجدی که خود و شاگردان پرهزگارش در داممنه­ی یکی از قله­های کوه بزخان احداث نموده بودند، می­رفت. در جوار مسجد کوه بزخان، طبیعت بکر، آبشار و جلوه­های زیبایی وجود دارد که دل هر بیننده­ای را به آرامش و تفکر آیات الهی فرا می­خواند. ایشان در حدود چهار دههه در برخی ایام سال در آن مسجد چله­نشینی و اعتکاف داشته­­اند که حلقه­ی نیایش و سیرو سلوک عبادی ایشان متشکل از خوبان مناطقی از شمال کشور بوده است.

در تاریخ شفاهی مردمان آن سامان اسرار زیادی را برای آن مسجد و شخصیت معنوی آقای حاجی دهنه بلخابی ذکر می­کنند. معروف است که ایشان تشرفاتی با مولا و مقتدایش امام عصر (ع) در آن مسجد و خلوت انس داشته که در برخی منابع آمده­است.

در حقیقت مهدیه­ای که هم­اکنون در مرکز آن منطقه احداث شده، آینه و نماینده آن تاریخ معنوی است.

رؤیت انوار مقدسه در طی چند سال پیاپی که صدها مرد و زن آن را ابتدا در برخی شبها و سپس در روز روشن مشاهده نموده­اند، از شگفتی­های این مرکز امام زمانی است.

با ظهور طالبان در افغانستان، در مدت کمی، تمامی نقاط کشور به تسخیر آنان در آمد به جز بلخاب و محدودی مناطق. طالبان با آن قدرت لوژستیکی و ماشین جنگی پاکستان در سه سال پیاپی از تصرف بلخاب عاجز ماند.

در آخرین حمله، 30 هزار قوای جنگی طالب، و صدها خودروی نظامی با سلاح­های پیشترفته به این منطقه حمله نمودند. اگر امدادهای غیبی و کمک امام عصر(عج) نبود، مردم و مدافعین آن ساه نابود می­شدند.

طبق مشاهده­ی فرماندهان و مدافعین مقاومت بلخاب، که در لابلای آن از برادران اهل سنت نیز وجود داشت، در شب حمله طالبان، بخشی از منطقه ترخوج بلخاب به تصرف نیروهای اشغالگر در می­آید و مدافعین و مردم صحنه را ترک می­کنند. متجاوزین دست به چپاول و جنایت می­زنند.

حادثه­ی پرتاب شدن گلوله­ای بزگ و آتین – مثل حت بمب افکن- را ه بر سر نیروهای متاوز فرو می­ریزد و مانند بمب خوشه­ای آنها را هدف قرار می­گیرد، بنابر اعتراف طالبان، آنها بین هم درگیر می­شوند و تا صبح، سیصد نفر در بین خود تلفات داشته­اند که فردای آن شب منطقه را ترک می­گویند و شکست سراسری آنها آغاز می­شود.

لازم به ذکر است ه در این جریان، دو تن از فرماندهان ارشد طالب کشته می­شوند.

بی­شک این عنایت، اهل­بیت (ع) و امام عصر (عج) است که این جریان را دوطرف یعنی هم مدافعین و هم نیروهای طالبان که شاهد صحنه بوده­اند، اعتراف دارند. بی­شک این امداد غیبی، جای تأمل و عبرت آموزی دارد.[1]


[1] - فصلنامه امید فردا، زمستان 1387، شماره دوم،  ص 29، مدیر مسؤول: گل محمد عباسی