کتاب «میدان هوایی» اولین مجموعه شعر این شاعر است که انتشارات تاک در کابل در سال ۹۷ چاپ کرده است. این کتاب شامل پنجاه شعر در ۱۱۴ صفحه، شعرهای بین سالهای ۱۳۹۳ تا ۹۷ را در بر گرفته است.
«علی جعفری» شاعر افغانستانی مقیم مشهد در این نشست ادبی در مورد عارف حسینی گفت: او از معدود شاعران مهاجر افغانستانی است که سعی میکند متفاوت از جریان غالب، شعر بگوید و اشعار کتاب میدان هوایی در دو بخش قابل بررسی است.
وی افزود: در قسمت نخست تکلیف شعر با خودش و با جهانی که خلق میکند چندان روشن نیست. اما شعرهای قسمت دوم عمیقتر است و ملموستر و در قسمت دوم شاعر جبهه گیری روشنتری با جهان شعر دارد و عاطفهٔ شعر عمیقتر میشود.
جعفری تصریح کرد: زبان شعرها در ابتدای کتاب ناپختهتر است و هرچه جلو میرویم زبان نرمتر و پختهتر میشود. شعرهای اول، جملهها و بندهای کوتاه و منقطع دارد. در شعرهای متأخر جملهها طولانیتر و کاملتر میشوند.
این شاعر افغانستانی در ادامه خاطر نشان کرد: تأکید شاعر برای ایجاد فرم از طریق ایجاد فرم گفتگو در شعر است. شاعر یا مستقیم با یک مخاطب حرف میزند، یا نامه مینویسد یا اگر اینطور نیست در پاگردهای شعرش یک دیالوگ میآورد و این دلبستگی زیاد روی ایجاد فرم شعر، شاعر را از توجه به تصویر و تخیل شاعرانه دور میکند.
جعفری در ادامه افزود: راه دیگر برای ایجاد فرم در کتاب «میدان هوایی» تداعی واژگانی است، یعنی استفاده از واژهای در شعر، واژهٔ دیگری را فرامیخواند. مثلاً استفاده از واژهٔ زن، واژهٔ ژن را فرامیخواند از این نوع تداعی در شعرهای کتاب زیاد است. حالا اگر این تداعیها در خدمت مفهوم و تصاویر و عاطفهٔ شعر باشد، خیلی خوب است اما اگر ذهن را در سطح واژگان نگه دارد و سردرگم کند باعث ضعف شعر میشود.
«شهره شجیعی» شاعر و متقد ایرانی در این نشست سه شعر از کتاب میدان هوایی را مورد نقد و بررسی قرار داد. وی در شعرها به جزیینگری و انطباق تصویر واقعی و مجازی اشاره کرد و افزود: پایان بندی بعضی از شعرها از نظر من خوب نبوده است.
شجیعی عنصر غافلگیری در برخی از شعرها را از نکات مثبت کار شاعر برشمرد.
«امان الله میرزایی» شاعر و منتقد ادبی افغانستانی در این نشست در مورد کتاب عارف حسینی گفت: عارف در شعرهایش با آگاهی حضور پیدا میکند، کمی تکنیک زده است و کمی عجول در برخورد با کلمات. شاید اگر بخواهیم عارف حسینی را بشناسید، این کتاب نماد و نشانه خوبی برای او نیست.
میرزایی تصریح کرد: در مجموعههای شعر میدان هوایی، ترکیبی از شاعر و جهان شاعرانگی دیده میشود و در کنشها و واکنشها، یکی، دیگری را میبیند ودیگری دیدههای او را بازشناسی میکند.
میرزایی ادامه داد: به تعبیری، جهان در این مجموعه شعر، سیّال است. تن به «زمان، مکان ، تاریخ» نمیدهند و در فرآیند تفسیر، لایه لایه میگردند، زیرا شاعر نمیتواند در جهان شاعرانگی ثابت باشد و گاهی باید در هیئتی متفاوت در جهانی دیگر حضور یابد.
«حسین خلیلی» شاعر و منتقد ایرانی در این نشست گفت: مجموعه ««شعر میدان هوایی» عارف حسینی علیرغم اینکه تاحدودی مجموعهای دغدغهمند درحیطه مسائل اجتماعی ست به همان نسبت مجموعهای عاطفی و احساسی است.
وی خاطر نشان ساخت: شاعر در این مجموعه سعی داشته است تجربیات و دیدگاه خود را در فرمهای مختلف بیان کند که همین مسئله باعث شده است شاعر بیشتر از این که در پی کشف و بیان شاعرانه باشد درگیر خلق فرم و بازیهای زبانی شده است.
وی ادامه داد: هرچند در بعضی قسمتها شاعر خوب از پس این فرمسازی برآمده است ولی در بیشتر مقاطع محتوا ومعنا تحت تاثیر فرم قرار گرفته است و محتوای شاعرانه را تنزل داده است.
خلیلی در ادامه افزود: بهرحال این مجموعه شبیه اغلب مجموعههای اول شاعران جوان درگیر بعضی ناپختگیها و ایراداتی در حوزه زبان، محتوا و ساختار است که امید است در تجربیات بعدی شاعر شاهد این مسائل نباشیم.
فریبا شادلو شاعر و منتقد ایرانی از دیگر کسانی بود که در مورد کتاب عارف حسینی مطالبی را به تفصیل بیان کرد.
منبع: خبرگذاری فارس افغانستان
وام دار ريشه و سرچشمه ی آب بلخ باستان است. این رود شیرین همیشه جاری و مقدس، جزو چند نهر مهریۀ حضرت زهرا (س) است -طبق حدیث اصول کافی به نقل از امام صادق (ع)-و 350 کیلومتر راه را طی می کند و در ورودی مرکز استان بلخ (مزار شریف) به 18 نهر تقسیم می شود. تمدن پرپیشینۀ بلخ ام البلاد، زرخیزی و مرد خیزی آن، مرهون بلخاب است