غزلی از

عالم خدوم و شاعر و شخصیت نام آشنای بلخاب (مؤسس مسجد جامع بازار ترخوج، و کلینیک مرکز بلخاب)

جناب حجت الاسلام والمسلمین حاج سید حسن فاضلی بلخابی؛

 لازم به ذکر است، ایشان علاوه بر تحصیل در حوزه علمیه مرحوم والدش مرحوم عالم الهی آیت الله حاجی بلخابی، وچهار سال تحصیل در نجف اشرف، سالیانی از محضر فیلسوف عظیم­الشأن و مسلط بر علوم منقول و معقول عصر خود مرحوم آیت الله علامه سید ابوالقاسم بلخی ( که وی نیز آوان تحصیلش را در محضر فرزانگان بلخاب یعنی حاجیین و عالمین بلخاب زانوی شاگردی زده) بهره ها برده است. از ایشان دفترهای حجیم و متعدد شعری در قالب های غزل، مثنوی و... پدید آمده است که به صورت دست نوشته موجود است. و هکذا نظم بخش اعظم لمعه – کتاب فقهی مهم شیعه- برای ایشان که در حال ایجاد یک مرکز علمی، فرهنگی در بلخ است آرزوی سلامتی و سربلندی داریم، یک نمونه از سروده های ایشان را به خوانش می­گیریم:

در بستر اندیشه­ی ما شام و سحرگاست                         زانجا که منظور نظر عقد ثریاست

دیدی که چه­سان خیره شده چشم بدخشان                      زان لعل که در صخرهء بلخاب هویداست

بلخاب ستیغ کوه الماس بر آورد                                 چون برق روانست به هر سو که شررزاست

این بیشهء دیرینهء شیرانه ملاز است                           دائم به کمینگاه شغالان، چه خطرهاست

چون موج ظفرمند زند پنجه به ساحل                          کامواج دگر مست و خروشان سر دریاست

ساحل شکنان گر پی هم قافله بستند                             توفان پی توفان به تپش پا به سفرهاست.

                                                  منبع: هفته نامه عصر نو، ش اول، مورخه 15 اسد 1381